شور مرده

چقدر خوب بودند روزهایی که شوق داشتم.شوق نوشتن .شوق حرف زدن.شوق نوشیدن یک لیوان چای.شوق تماشای آسمان.

چقدر بدند این روزهایی که شور و شوقی ندارم.میخندم اما لذت این خنده را ندارم.حس نمیکنم.

چرا علتش چیه ؟

این در نهایت بده یا خوب؟این حجم بی خیالی و بی توقعی و ارامی خوبه یا بد.این ارامش عجیب خوبه یا بد؟

مثلا قبلا ها ساعت 12 شب با اشتیاق فراوان رادیو جوان رو باز میکردم و اینجا شب نیست گوش میدادم با لذت.تا دو شب.

الان سریال محبوبم رو میده و من امکانات تام دارم اما دیگه میل و اشتیاق ندارم.

دیگه خیلی چیزا خیلی چیزا اهمیتشونو برام از دست دادن.

یهویی..بی هوا..

قبلا ها حتی تصور نوشتن در وبلاگ برام لذت بخش و رویایی بود..

حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند...