دایره قسمت

و گاهی انقدر تحمل و تاب از دست میدم که آنا بفکر خودکشی میوفتم

وقتی ریز به ریز دقت میکنم انالیز میکنم فکرمیکنم راجع کسی که نمیشناسدم و نمیشناسمش..

انقدر فکرمیکنم تا گریه ام میگیرد بعد تند تند پاکشان میکنم مبادا مادرم یا خواهرم ببینند

نفس سنگین میشود..اشکها بی حیا تر..میگویم بدرک که ببینند

و فکر میکنم به نوزده سال زندگیم..که بد گذشت

یاد شعر حافظ میوفتم...در دایره قسمت اوضاع چنین باشد

و دلم باز آتش میگیرد. .هر طرف آتش است وقتی نگاه میکنم

خدایا میشه درستش کنی؟ آه چطور ممکنه اصلا این درد بی دواست...کاش اینقدر تلخ نبودی ای سرنوشت کاش

کاش اینقدر سخت نمیگرفتی برام..

کاش......موقع نوشتن خدا اینقدر بد نمینوشتی

خب الان من با ارزوهای دل ساده بهانه گیرم.چه کنم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند...