آخه دل من. .

حرف از تنهایی که میشه همه پشتتن اما وقت تنهایی که میرسه راحت تنهات میزارن..

شب اول اصلا نتونستم تو خوابگاه بخوابم گریه کردم اهنگ گوش دادم ایه الکرسی خوندم اما خوابم نبرد و تا صبح عذاب کشیدم..

صبح ساعت 8و نیم اولین کلاس بود.حوصله تعریف کردنشو ندارم فقط همینکه بعد کلاس رفتم ترمینال و بلیت شهرستانمو گرفتم.تو راه کلی فکرکردم گفتم بگم این رشته اینده شغلی نداره و فقط خرج بیخودیه بیام پیام نور شهر خودم.تا اتوبوس برسه من مردمو زنده شدم اصلا رغبتی به تحمل رنج دوری و وضعیت اسفناک خوابگاه ندارم...نمیخوام اه

وقتی به کوچمون رسیدم از شرم ارزو کردم کاش زمین دهان باز میکردو منو مثل قارون میبلعید..اخر خواهند گفت نتونست دووم بیاره..

به کی بگم تنهایی مو خستگیمو کاش یه ماشین همین روزا زیرم بگیره..

حال اینقدرم مگه بد میشه؟ کاش بمیرمو تموم شه دردام خدایا هدفت از خلقت من چقدر پست بود..

نمییییتونم تحمل کنم به کی بگم؟ که چقدر سخته چقدر سخته..

چرا من اینقدر تنهام؟؟؟؟؟ قسم میخورم الان بیشتر از هروقت دیگری آمادگی مرگ دارم..خدایاااا میشنویییییییییییییییییییییییییییی

هیچی ازم نمونده جز یه سایه

این خط از اهنگ سنگ صبور چاووشی عین حاله منه..

اگه کارد به استخوونم رسید منتظر تو نمیشم آ خدا..خودم همچیو تموم میکنم اونوقت تو هی بگو درست میشه اخه هرکی یه ظرفیتی داره

حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند...