سوختن به پای دیگری

دارم به زن هایی فکر میکنم که در هم جواری و همسری یک مرد ،فرسوده شده اند ...

به زن های معمولی و خانه دار، و زن هایی به تحصیلات بالا و شغل با وجهه ی عالی.

هر دو گروه زن مانده اند ،رفتن را انتخاب نکرده اند

این منو متعجب میکنه،شاید چیزهایی باشه این بین که نمیدانم!

چی میتونه باشه اون چیز؟ یکیش بچه. اما بنظرم منطقی که باشی هیچ چیز ارزش ماندن را ندارد!

ماندن اشتباهه ! زنی که خودشو فدا میکنه و هر لحظه ش جهنمه تنها بخاطر بچه ی خردسالش، آخر که چی؟؟

دو نفر عذاب میکشن بخاطر یه نفر! مگه اونا انسان نیستن و حق زندگی شاد رو ندارن؟؟؟

این یه فرهنگ غلطه ،همون فرهنگی که میگه یه نفر همیشه باید کوتاه بیاد! این حرفی که عموم باورش دارن بخاطر اینکه سطح فکرشون اونقدر بالا نرفته و نمیتونن مسئولیت رفتارشونو بپذیرن و ناسالم رفتار میکنن.

من که اینارو مینویسم عالم دهر نیستم و اهل عمل بهشونم نیستم ،فرق من تنها اینه که من میدونم اینارو، ولی خیلیا نمیدونن و چیزی که میدونن اشتباست و رو اشتباهشون متعصب اند...

حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند...