نشسته ام روی نبمکت خالی زیر درخت دانشکده
و دارم نفس میکشم اهرین پاییز دانشکده را
افتاب کم رمق پاییزی رو انگشتانم میتابد،انگشتانی که از فرط سرما خشک شده اند
و دارم شاخه های لخت و عور درختتان را تماشا میکنم
و هرچه عکس میگیرم زیبایی شان را نشان نمیدهد ...
شال و کلاه قرمز ام را سر کرده ام.چقدر دوستش دارم!!
دلم تنگ خواهد شد برای این سه چهار پاییزی که در دانشکده گذشت
هرچند کسالت بار بود و از زیبایی اش استفاده چندانی نکردم
اما همین لحظه
همین احساس
همینجا ثبت خواهد شد
اذرماه، روی نیمکت، زیر درخت ،تماشای عبور و مرور دانشجویان ،تماشا پاییز دانشکده .
حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند...ما را در سایت حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 60